Yazı Detayı
01 Mayıs 2021 - Cumartesi 22:00
 
Dr. Sine Aras AKTEN “Benim bıyığım yok, kalemim var”
Dilek Orhan
 
 

Bilim insanlarının keşifler için saatlerini laboratuvarlarda geçiriyorlar. Minnettarız. Benim keşif alanım da insanlar. Yine,"iyi ki” “iyi ki” diye sevinç çığlıkları attıran bir keşfim ile huzurlarınızdayım. Türk Bilim İnsanı Nefrolog Dr. Sine Aras Akten, önce insan, sonra doktor. ABD’den katıldığı sanal bir toplantıda sesini ilk kez duydum ve o sesin “28 yaşındaki hastamı geri döndüremiyoruz. Bu virüs artık yaşa bakmıyor. Döne döne öldürmeye devam edecek” cümleleri, günlerce beynimde cirit attı. Canhıraş sesleniş, aslında gerçekçi bir tokattı hala farkına varamayanlar için. Araştırdıkça, her bir katmanı ayrı bir erdem taşıyan, tek bedene sığdırılmış bir insan deryası bulduğumu fark ettim. Değerli deryanın, zamandan hızlı koştuğu bir dönemde ayırdığı zaman için müteşekkirim. Buyurunuz başlayalım.

SORU:  İzmirli ve Tıp eğitimini İzmir’de tamamlayan Dr. Sine Aras Akten’in yolu ABD ile nasıl kesişti?

ABD'ne, New Orleans Louisiana Üniversitesi'ne, 2000 yılında Sinir Bilimleri (Nöroloji ve Sinir Bilimi - Temel Bilimi) üzerine staj amacıyla geldim. 3 aylık bir stajdı.

SORU: Staj için geldiğiniz ABD’de kalmaya nasıl karar verdiniz?

Staj yaparken, bilim dünyasının yakın bildiği ALS’de çığır açacak çalışmaları yürüten, gurur duyduğum bilim kadınlarından Pembe Hande Özdinler ile aynı laboratuvarda çalışmak şansına eriştim.  Ben o dönemler temel bilimlere merak salmıştım. Bir hücreden, hücrenin temel maddesi, geni, DNA nasıl çıkarılır gibi... Gittiğim bu laboratuvarda, benim dönemimden tıp fakültesi öğrencileri de vardı. Onların bu çeşit çalışmalara kolaylıkla katılabilmelerinden çok etkilendiğimi hatırlıyorum. Sanıyorum bir gün ders dinlerken, bir hocamızın kendi yaptığı çalışmasını anlatışı da beni etkilemişti. Mezuniyetten sonra ise belirli sınavları geçerek burada bir süre yaşayarak çalışmak istedim. New York'da, SUNY Downstate - Long Island College Hospital’da İç Hastalıkları bölümünü bitirip, Albert Einstein Üniversitesi/ Montefiore Tıp Merkezi’nde Nefroloji- Böbrek Bilimleri üst ihtisasımı tamamladım. Halen HHC- Health and Hospital Cooperation - adında New York'un en büyük Şehir Hastaneleri Grubu'nda yan dal şefi ve Nefrolog olarak çalışıyorum. Deneyim kazanıp ülkeme dönmek hayali ile çıkılan bir yol. 16 sene oldu... O hayali sürekli yaşatıyorum. Buradayken ülkemdeki öğrencilerime de aynı deneyimden geçmeleri için yardımcı oluyorum. Ve biliyorum ülkeme dönmek hayal değil. Zamanı gelince yapılması gereken bir ödev olarak baktığınızda, burada yapılan her deneyimi ülke ile paylaşmanın yolunu arıyor beyniniz.

SORU:  ABD’de bir başarı öyküsü yazdınız. İlk fark edilişinizin hikayesini yazabilir misiniz?

İlk fark ediliş aslında potansiyelinizin ne kadar olduğunu anladığınız an oluyor... Yani aslında sizi kimsenin keşfetmesine gerek yok. Yaptığınız iş ve yapma şekliniz onu ele veriyor. Ben bulunduğum her türlü konumda yapılması gerekenleri yapmanın ötesinde ‘daha farklı ve fazladan ne yapabilirim’ diye düşünüyorum. Bireysel kariyerimden çok ailem ve yaşadığım toplum için neler yaptığım kısmı beni daha çok ilgilendiriyor. Bu nedenle, ABD'deki başarı öykümü ailem ve hastalarımla yazıyorum. Fakat en büyük fark edilme sanırım " konuşmak ve anlatmak" istemem ile başladı. Senelerdir yazıyordum, anlatıyordum ve bunu hem akademik hem de profesyonelce yapmak istiyordum. Sağlık ile diğer bilimleri buluşturmak ve bunları aynı platformlarda sunabilmenin derdindeyken karşıma Susan Koven, Neal Baer gibi insanlar çıktı. Bu isimler, başarıyla iki üç ana bilim dalını bir potada birleştirebilen ve halkı sağlık alanında farklı yollarla eğitebilen insanlardan bazılarıydı. Onların kurduğu bir program olan Harvard Basın ve Tıp Okuluna kabul edildim. Çok büyük gurur ve keyifti. Projelerim hasta ve hekim arası empati düzeyini artırma amacına yönelikti. Hekim olarak hele de bu dönemlerde doğru sağlık bilgisi ve empatisini birleştirmek isteğimle fark edildim diyebilirim. 

SORU: Bu başarı öyküsünün devamını meraktayım elbette.. Ancak, çok güncel olduğu için Kovidli hastalara bakmak için ön saflara çağrıldığınız güne dönmek istiyorum. Orada sizi nasıl bir manzara bekliyordu?

Salgının en çok vurduğu kesim, düşük sosyoekonomik kesimdi. Burada Kovid-19 salgının epicenter merkezi olduğu dönem ön sıra doktorluğu yaptım ve hala yapıyorum. Mesleğim böbrek bilimleri. Ve Kovid-19 ağır hastalarda yoğun böbrek hasarı yapıp, onları diyalize muhtaç bırakıyor... Bazen bu ihtiyaç ömür boyu olabilecek düzeyde... Ben geçen yıl Mart /Nisan ve Haziran aylarını hatırladığımda savaş alanında bir asker gibi hissediyorum. Yorgun ve bitik...  Manzara çoğumuzun unutamayacağı oranda zorlayıcı görüntülere sahipti... Şu zamanlarda Hindistan neler yaşıyorsa, bir benzerini birinci dünya ülkesinde yaşıyorduk. Hem Kâğıttan Kaplan ABD'nin sağlık sisteminin çöküşüne tanık olmak hem de sosyal adaletsizliğin bir grup halkı silip süpürmesine engel olamamaktan çok yorulduğumuzu biliyorum. Bu nedenle, “Adaletsizliğin ulusu yok, döngüsü var” diyorum.

 

SORU: “Emanetiniz, emanetimizdir” diyerek, Kadın Hekimler Eğitime Destek Vakfı’nın aktif üyesisiniz. Can kurtarmak için canlarından olanların emanetlerine sahip çıkıyorsunuz. Vakfın çalışmaları hakkında bilgi verebilir misiniz?

Adalet savaşçısı hukukçu babasını çok erken yaşta kalp krizinden kaybeden biri olarak yetim çocuklara özel olarak hassasiyetim var. Her zaman gururla söylüyorum. Kadın Hekimleri Eğitime Destek Vakfı (KAHEV) üyesiyim. Vakıf 2017 yılında bir grup duyarlı kadın hekimlerimiz tarafından kurulmuş, istisnai bir kurum. Hizmet ağları ve eğitime olan koşulsuz gönüllü destekleri ile ülkemizin dört bir yanında kadın ve çocuklarımıza sayısız hizmet veriyor, destek sağlıyorlar.  İlkokuldan, liseye ve tıp fakültesi öğrencilerine eğitim bursu veriyorlar. Kadınlarımızın bilgilenmesi, kuvvetlenmesi, toplumun sağlık konularına ilgi ve bilgi geliştirmesi gibi birçok kurs ve program düzenliyorlar. KAHEV: kurucularının kadın hekim olması sayesinde empatinin, desteğin en üst safhada sergilendiği  bir vakıf olma özelliği taşıyor.  KAHEV'in düzenlediği kampanyalardan sadece biri "Emanetiniz Emanetimizdir". Cansiperane çalışan pek çok sağlık çalışanımız bu salgında canlarını kaybettiler, geride gözü yaşlı eş, çocuk ve anne baba, kardeş bırakarak.. Her gün 500’ü aşan ölüm… Biz o ailelere destek olmak istedik. Sağlık çalışanı, yardım eder ama yardım talep edemez. Biz KAHEV olarak onların emanetlerine, çocuklarımıza destek bursları için bu kampanyayı yapıyoruz. Bu söyleşiyi okuyanların, beni değil de KAHEV'i hatırlamasını isterim.

 

SORU: Yine sizin bir cümleniz “benim bıyığım yok ama kalemim var”.. Kadın erkek ayrımcılığına dikkat çekmek için “sayfalarca yazı yazılsa bu kadar vurucu olmazdı” diye aklımdan geçirdim. Bu başkaldırıya, hasta hikayelerini yazma motivasyonunuzun kaynağı diyebilir miyiz

Hala kadın erkek ayrımcılığının hakim olduğu bu dünyada, belki de bir bıyığa ihtiyaç duymadığınız tek alan YAZMAK... Sözünüzün bir kılıç gibi beyinleri kestiği tek yer, sözünüzün yazıya döndüğü an... Ve yazmak: benim için nefes almak kadar doğal ve bilmeyi istemek, yemek istemek kadar elzem bir şey.. Kültürüme ve diğer kültürlere ait ilgi alanlarımı,  tıbbi bilimlerde birleştirmenin tek yolu: hasta hikayelerini yazmaktı. Bu yüzden Harvard'a girdim. Anlattığınız şeyi o kadar kuvvetlendirmelisiniz ki duyulsun. Yetmez, hissedilsin... Yetmez, sizi harekete geçirsin... Eğer bu hasta hikayeleri ise acı ve hastalığın tanısı ve bilgisi de sizde yer etmeli... Bu yüzden ben tıbbın ana objektif değerlerini edebiyatın kıvrımlarına ilmek ilmek işlemek istiyorum. Bu sebeple hasta hikâyeciliğinde bir ilk olan: Katmanlı Hasta Hikâyeciliği" tarzını bir tez olarak uyguladığım bir kitap oldu ilk kitap. Harvard’daki programın bitirme ödevidir... Günce'nin çok ilgi görmesinin altında, doktorun insan olarak hasta hikayelerine katılması vardır... Bu tekniğin yaygınlaşması için özel bir medya platformu ve projeler devam ediyor.. Bu nedenle, benim bıyığım yok ama çok güçlü bir kalemim olsun diye uğraşmaya devam edeceğim. Tıp Fakültesi'nde okurken, ailem bana bizim evin "Tomris Uyar'ı derdi. Her seferinde aynı cevabı verirdim." Ben tıbbın Tomris Uyarı olacağım." Usta kalem Tomris Uyarı her zaman saygı ve rahmetle anıyorum. Kitaplarımın tüm gelirini kız çocuklarımızın eğitimi için kullanıyorum ve   ömrüm yettikçe destek olmaya devam edeceğim.

 

 

SORU: Hasta hikayeleriniz ile ilgili bir cümle daha yine sizden gelsin. “Ben onların var olma çabalarına tanıklık ediyorum, var etmeye çalışarak, köprü oluyorum.” Çok etkilendim. Bu cümlenizin altında yatan duygularınızı paylaşabilir misiniz?

Böbrek bilimi uzmanıyım, böbreklerinin işlevleri ile ilgiliyim. Ve Böbrek Rahatsızlıkları 5 evreli uzun bir süreç. İnanın bazı hastalarımı kendi aile fertlerimden daha çok görüyorum. Onların bu süreçlerine sadece tedavi edici olarak katılmıyor, çoğu zamanda ruhsal destek kolonu olarak da görev alıyorsunuz. Çünkü insan bir bütün. Sadece ilaçlı tedavi ile onu iyileştiremezsiniz. Bu yüzden bazen taşıyıcı kolon ve bazen köprü görevi size düşen... Sağlam bir bina bile şiddetli deprem sonrasında destekleyici kolona ihtiyaç duyar... Hastalarımız da aynı şekilde...

SORU: Portakalın Gücü adlı kitabınızın senaryosu yazıldı. Bu çalışmada, hedef farkındalık noktanız neydi?

Portakalın Gücü, hasta hikayelerimden sadece biri... Kaybettiğim bir Vietnam gazisi hakkında.. Senaryosu yazıldı. Şu an film projelendirilmesinde teklifler değerlendiriliyor. Ben yaklaşık 3 senedir film, belgesel ve benzeri görsel medyada sosyal sorumluluk projeleri yapıyorum. Film ve belgeselcilik üzerine eğitim almamın da nedeni buydu. Anlatacağınız hikâyenin daha da etkili olmasını istiyorsanız, gösterebileceğiniz doneler de olmalı... Yakın zamanda çok çarpıcı bir kısa filmimiz de vizyona girecek. Ödüllü festivallere kabulü de oldu... HEDEF aslında çok net: İNSAN olabilme unsurunu yapılan işte de alınan hizmet de her zaman hatırlamak ve hatırlatmak... Hayat hatırlayabildiğimiz ve hatırlatabildiğimiz anlar ile güzel..

 

SORU: “Bir Doktorun Korona Güncesi” adlı kitabınız çıktı. Geleceğe mektup gibi değerlendirdim. Bu güncelerin, kitaplaşması sürecini de anlatabilir misiniz?

"Bir Türk Doktorun Güncesi " Katmanlı Tıp Hasta Hikaye Anlatıcılığının özgün çalışmalarından oldu. Zorlu bir sürecin, diğer uluslara örnek teşkil etmesi adına anlatılmasını amaçladım. Diğer yandan da, kovid-19 salgının, yaşadığım bu ülkede " inanılması zor ve uydurulmuş bir hastalık" olarak değerlendiren bazı siyasi söylemlere karşı evrimi anlatmak isteği de vardı... Salgın toplum sağlığını ciddi anlamda tehdit ederken, uygulamaya konulamayan hükümet politikaları ile elimizde ölen hastalarımızı anlatmak isteğiydi asıl amaç... Ben doktorum, hasta tedavi ederim... Fakat edemedim. Edemedik, edemiyorduk... Bunu yazmak istedim. Yazım süreci tam da pandeminin merkezinde olduğum anlardı. Yazımın harareti bu sebeple çok yoğundu. ‘Hasta gizlilik ilkesini, yazmanın kurallarını etik açıdan aşmadan, ne kadarını anlatabilirim’ sorgulamalarını ince ince düşünecek zamanlar değilse de her hafta sonu titizlikle oluşturulmuş bazı yerleri de kurgulandırılmış hasta öyküleri idi... Her hafta sonu derken, nöbet sonrası kalan zamanlar... O kadar yoğun çalışıyorduk ve o kadar izole hayatlar yaşıyorduk ki ailelerimiz ile görüşemediğimiz anları yazıya dökmeye karar vermiştim... O nedenle yazmak için zaman bulabildim.

 

SORU: Harvard “Media and Medicine”programına seçilen ilk Türk doktorsunuz. Aynı zamanda, Türk Amerikan Tıp Derneği Başkan yardımcılığı göreviniz de devam ediyor. Siz tevazu abidesi olarak yol alırken, biz gururdan dört köşe oluyoruz. Tevazu abidesi doktorumuz ABD’de yılın doktoru da seçildi. Bir hikaye anlatıcısı olarak, bu ödülün de hikayesini de anlatabilir misiniz?

Ödüller hakkında nedense konuşmak da yazmak da bana biraz zor gelir. Hasta memnuniyeti ve isteklilik ilkesi ile çaba ile bitirilmiş işler… Sonunda size verilen gazoz kapakları... Hayatta gazoz kapakları toplayalım ama daha önemlisi altında içerken keyif aldığımız şişeleri de olsun. Beni yakından tanımak isteyen zaten o bahsettiğiniz ödülleri de görecektir. Öncesi yapılan işlere bakabilsinler yeter... Ben sonuçları ile değil süreci ile ilgiliyim. Kendime sözüm: aldığım her ödüle ilişkin yararlı bir katma değer oluşturabilmek...

SORU: Bunca yoğunluğun içinde bir de “Sine Sine Sohbetler” programınız var. “Bu programın başlangıç hikayesini de yazar mısınız? 

‘Sine Sine Sohbetler’ mi yoksa ‘Sine-i Millet’ mi çok düşündüm, adını oluştururken. Adım Sine. Çerkezce: Gözüm demek, Türkçesi Bağır, Göğüs Kafesi. İkisinin de anlamının kesiştiği şey içine SİNErek iş yapabilmek... Her iki dilde de kalbimin ısındığı bir ismi aile büyüklerim koyduğu için teşekkür ederim hep. Bu sohbetlerde tıp ve tıp alanı dışında ama tıbba hizmet eden veya şekilleyebileceğiniz düşündüğümüz insanları tanıtmak... Bir çeşit bilimler birliğinin sohbete gelmesi gibi... Bütün bilimler birbiri ile konuşur... Dinleyeni varsa... Ben o dinleyici kitlesini bulmak, arttırmak ve farkındalığı yaymak istiyorum. Yakın zamanda burada kurulmuş bir radyo, AmerikRadyo’da program başlayacak. Keyifli olacağına eminim.

SORU: Bu söyleşiyi sizin cümleleriniz şekillendirdi. “Yaşadıkça daha iyilerini yapmak değil daha iyilerini yetiştirmek benim hayalim” cümleniz de çok etkileyici. Bu hayale ulaşmak için bir yandan da hep daha iyilerini yapıyorsunuz. Potansiyelini keşif yolculuğu yapanlara, rol model olarak neler söylemek istersiniz?

Son söz gibi olmasın... İlk söz gibi bitsin... Yapılacak çok şey var hayatta... Fakat ne yaparsak yapalım, içine başkasını da koyalım. Aile varsa onu, toplum varsa onu... Bireysel başarının peşinden gitmek koca bir ömür kaybı... Potansiyeli açığa çıkaran şey bir başkasının sizdeki etkisi ise o başkasının da iyiliğine çalışmak erdeminde olmak lazım. Ben vermeden almaya, kısa yoldan yapılana ve basamak kullanarak tırmanmaya yatkın bireyler olmadan birlikte güçlenerek, büyümenin derdinde olmak gerektiğine inanıyorum. Seneler önce garsonluk yaparken öğrendiğim bir şeydi... Bu ülkeye yeni gelmiştim. Cep harçlığımı, tıp fakültesini bitirmiş biri olarak burada bu şekilde kazanmak biraz utandırıyordu bazen. O zamanlarda çöpten yemek yiyen bir evsize, lokantanın artık yemeklerini veriyordum iş çıkışı... Bir gün bana dediği şeyi hiç unutmuyorum: ‘sen hayatımda gördüğüm en iyi garsonsun;... O kadar mutlu olmuştum ki... Hayatımın özeti gibiydi... Ne yaparsam yapayım... Kendim ve bir başkası için yapmalıyım.

 
Etiketler: Dr., Sine, Aras, AKTEN, “Benim, bıyığım, yok,, kalemim, var”,
Yorumlar
Yazarın Diğer Yazıları
18 Haziran 2021
DAHA NE LAZIM!!!!!!!!!!!!
17 Mayıs 2021
Erdinç’in Mucizevi Hikayesi
25 Nisan 2021
BİR GİDİŞİN ARDINDAN
14 Nisan 2021
SAHTEKAR DEĞİL SADECE KÜÇÜKTÜM
11 Nisan 2021
ELİF ÇAMLIKAYA “Hindistan’da saat değil zaman var”
28 Mart 2021
NİSAN’IN RÜYASI
26 Mart 2021
SİNOP’TAN TÜRKİYE’YE HEDİYE
24 Mart 2021
BİR AYSEL MASALI
21 Mart 2021
İYİ HABER! DİBE VURUYORUZ!
18 Mart 2021
Emre ERDAL “Bakış açını değiştir, değişimi gör”
15 Mart 2021
Burak ERTUNA “En büyük savaşı kızım veriyor”
12 Mart 2021
Narin YAŞAR “Herkes kalbinin ekmeğini yer”
10 Mart 2021
Zekai KIRAN “ClubHouse öğrenme mecrası”
07 Mart 2021
GÜLLER BAŞKA ZAMANLARI BEKLERLER
05 Mart 2021
Oya KUTSAL “Çağrıyla olmaz, yürek gerek”
02 Mart 2021
Mine Gürses “Kimse sevdiklerinin acısını yaşamasın”
19 Şubat 2021
Yüksek Mahkeme Başkanı Narin Şefik: 'Maliyetin ne olacağını söyleyemem'
15 Şubat 2021
‘BU ROL SENİN’
07 Şubat 2021
‘SALGININ ÇARESİ İZOLASYONDUR.. O KADAR..’
22 Ocak 2021
GEÇMİŞ OLSUN KIBRIS’IM
16 Ocak 2021
Bize bir şey olmaz!
12 Ocak 2021
1.101 GÜN ÖNCE
06 Kasım 2020
“Bu da geçer ya HÛ”
16 Ekim 2020
“KIBRIS DÜNYANIN MERKEZİ OLUYOR”
08 Ekim 2020
ZİRVEDEKİ ADAM
04 Ekim 2020
TAKDİR MAKAMLARININ
19 Eylül 2020
SİRENLERİ HİÇ SUSMASIN
16 Eylül 2020
ÇEMBER DARALDI
03 Eylül 2020
“SENİ SATIN ALAMAYACAKLAR”
23 Ağustos 2020
NEREDESİN EY BARIŞ!!!
19 Ağustos 2020
DİYET AZ KALDI GREVLE SONUÇLANACAKTI
16 Ağustos 2020
BU KADARI OLMAZ
13 Ağustos 2020
EMRİNİZDEDİR KULUNUZ
08 Ağustos 2020
“GÖLGE ETME, BAŞKA İHSAN İSTEMEM SENDEN!!”
05 Ağustos 2020
CANDAN ERCETİN ‘’Verigo’lar olur olmaz oradayım’’
02 Ağustos 2020
SAYIN CUMHURBAŞKANI ADAYLARIMIZ
30 Temmuz 2020
19’UN KAÇI BİZDE VAR???
20 Temmuz 2020
KUŞ “DÜNYA SADECE SİZİN İÇİN DÖNMÜYOR”
10 Temmuz 2020
SUYA YAZI YAZILMAZ!!!
03 Temmuz 2020
YENİ NORMALDE 3’NCÜ GÜN DEDİLER Kİ!
02 Temmuz 2020
YENİ NORMALDE 2’NCi GÜN DEDİLER Kİ!
01 Temmuz 2020
Yeni normalin ilk gününde dediler ki!
17 Haziran 2020
Işın Ramadan Cemil “Belirsizlik yıpratır, tüketir...”
13 Haziran 2020
BORANSEL “FİNLANDİYA TAM BURS VERDİ, BEN İKİ ÇOCUK
09 Haziran 2020
MEHMET KÜÇÜK “Anneme güle güle demedim”
07 Haziran 2020
BAŞBAKAN TATAR “YORGUNLUK DA YILGINLIK DA YOK”
04 Haziran 2020
AH O YETMİŞLER
31 Mayıs 2020
KARI KOCA ARASINA GİRİLMEZ
27 Mayıs 2020
ANLAŞMAK İÇİN AYNI DÜŞÜNMEK GEREKMİYOR
23 Mayıs 2020
ESKİ BAYRAMLARI ÖZLEYENLERE
14 Mayıs 2020
GEÇ KALMADAN
12 Mayıs 2020
GÜÇ ZEHİRLENMESİ
08 Mayıs 2020
GAFLAR
01 Mayıs 2020
DEVLETE KÜSÜLMEZ
22 Nisan 2020
YETER ARTIK!!! Bu halka yazık!
21 Nisan 2020
BİZİM İÇİN ŞAMPİYON
19 Nisan 2020
KUŞ 'KINIYORUM'
18 Nisan 2020
İLGİ SATIN ALMAK
17 Nisan 2020
KUŞ YİNE KONUŞTU
14 Nisan 2020
ÖLMELERİNİ BEKLEMEYİN
13 Nisan 2020
DENİZ”ŞİFAMDAN FAYDALANIN, PİSLİĞİNİZİ BANA ATMAYIN”
09 Nisan 2020
ÖZEL”KENDİMİZİ BAŞKASI İLE KIYASLAMAYALIM”
07 Nisan 2020
VAİZ “DÜŞMANIN NEREDEN GELECEĞİ BELLİ DEĞİL”
06 Nisan 2020
POLİSİMİZİN YÜKÜNÜ AZALTALIM MI?
05 Nisan 2020
MERHABA SOKAK LAMBALARI
04 Nisan 2020
GÜNGÖRDÜ “SAVAŞ PSİKOLOJİSİNE GİRDİK”
01 Nisan 2020
Dünya kahpe değildir
31 Mart 2020
TAKSİT TAKSİT
29 Mart 2020
TAY TAY TAY (DAY DAY DAY)
27 Mart 2020
“BIRAKINIZ ÖLSÜNLER” Thomas Robert Malthus
25 Mart 2020
KARINCALAR
24 Mart 2020
İYİ HABER, İYİ GELDİ
23 Mart 2020
HOP!!!
22 Mart 2020
SOSYAL İZOLASYONDA, SOSYAL LİNÇ, PESSS!!!
20 Mart 2020
“Hiç bir bilgi yeni değildir”
18 Mart 2020
GENÇLERDEN İSTİRHAMIMDIR
16 Mart 2020
DİPTEN SONRA ÇIKILACAK YER BELKİ DE ZİRVEDİR
14 Mart 2020
ŞAPKALLI VE ŞAPKASIZ HAYAT KURTARANLAR SİZE YAPTIĞIMIZ İKİ YÜZLÜLÜK İÇİN BEN ÖZÜR DİLERİM
13 Mart 2020
Korkunun kokusu olsa Kıbrıs korku kokardı
12 Mart 2020
Demode saygı kalıpları
11 Mart 2020
Sakin, biraz sakin ama tedbirli..
10 Mart 2020
Ruhları sevgi ile okşayanlara selam olsun
09 Mart 2020
Bırakalım cennet ada beyaz kalsın
Haber Yazılımı